Klaudia Wesołek

Pani Bovary to ja (Zbigniew Kamiński, 1977)

Pani Bovary to ja (Zbigniew Kamiński, 1977)
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Postać kobiety fatalnej jest obecna w literaturze od zawsze. Tym terminem możemy określić już biblijną Ewę, która kusiła Adama owocem z drzewa zakazanego. Definicja femme fatale oznacza „kobietę przynoszącą zgubę, sprowadzającą nieszczęście, łamiącą serce, karierę i życie mężczyzny”. Przykładem może być powieść Gustawa Flauberta Pani Bovary, do której ponad sto lat później odniesie się Zbigniew Kamiński w filmie „Pani Bovary to ja”.

Annę – bohaterkę filmu Kamińskiego poznajemy pogrążoną w lekturze słynnej powieści Flauberta. Bohaterka filmu Kamińskiego, podobnie jak Emma Bovary, pragnie przeżyć coś niezwykłego, jednak wszystkie jej próby okazują się nieudane. Anna stopniowo zaczyna utożsamiać się z uczuciami bohaterki, opisanymi w powieści. W głębi duszy, znudzona, marzy o świecie luksusu. Treść „Pani Bovary” łączy się z prozaicznymi scenami z życia Anny: „Zdawało jej się, że wszystko, co ją otacza: nudna wieś, bezmyślni jej mieszkańcy, całe to przeciętne życie, jest wyjątkiem, jakimś szczególnym przypadkiem, w który wplątała się nie wiedzieć czemu, podczas gdy wokół niej, jak okiem sięgnąć, rozciąga się kraina szałów i upojeń”.

Kobieta, tak jak bohaterka powieści, którą czyta, czuje się znudzona. Wreszcie, podobnie jak jej bohaterka, decyduje się dodać swojemu życiu szczyptę szaleństwa. W przypadku Emmy były to szalone ucieczki o świcie do kochanka – Rudolfa Boulangera. Z kolei Anna wychodzi późnym wieczorem i sama jeszcze nie wie gdzie pójdzie. Punktem zwrotnym w filmie zdaje się być fragment powieści: „- Czy zdarzyło się pani kiedy – spytał Leon – spotkać w jakiejś powieści myśl, która i pani błysnęła, jakiś zamglony obraz, który wraca z daleka, odnaleźć jasno wyłożone, własne, najtajniejsze uczucia?” Zainspirowana kobieta, wpada na pomysł spotkania swojej dawnej sympatii.

Anna ściągając obrączkę, czeka na swą dawną miłość: „- Kochasz mnie? – Ależ tak kocham cię – odpowiadał – Bardzo? – Oczywiście – Bo widzisz, ja tak cię kocham. Tak kocham, że nie mogę się obejść bez ciebie, wiesz?”. Mężczyzna jednak nie przychodzi na umówione spotkanie. Anna czuje się rozgoryczona: „Ale cóż, nie jest szczęśliwa. Nigdy nie była. Skąd ten niedosyt życia, to natychmiastowe rozsypywanie się w proch rzeczy, na których się opierała”. Niedosyt życia Emmy zrodził się ze zwykłej nudy. Kobieta była wychowana w luksusie, miała służącą. Emma żyła w czasach, w których kobiety raczej nie realizowały się zawodowo. Poświęcały swoją uwagę dzieciom i dbały o ognisko domowe. Dla bohaterki powieści Flauberta to było coś niewyobrażalnie prozaiczne.

W przeciwieństwie do Emmy, bohaterka filmu Kamińskiego Anna nie była znudzona życiem. Kobieta była rozczarowana. Szczególnie podkreśla to scena w której rozmawia z poznanym na dworcu mężczyzną. Mówi mu, że jest pospolita. Anna zdaje sobie sprawę z miałkości swoich pragnień. Anna wstydzi się siebie, kupując markowe, drogie ubrania gra inną osobę. Emma Bovary była kobietą z klasą, miała ten dystyngowany sposób bycia i grację kobiet z wyższych sfer.

Z kolei Anna była zwykłą kobietą, która pragnęła przeistoczyć się w wielką damę. Film Pani Bovary to ja podkreśla uniwersalność powieści Flauberta. Tym co łączy Annę z Emmą Bovary jest niezrozumienie istoty życia. Obydwie bohaterki uciekają w świat marzeń. Żyją w pewnego rodzaju oderwaniu od rzeczywistości. Nie potrafią przyjąć życia, takim jakie ono jest, z całą jego prostotą. Ktoś kiedyś powiedział, że w życiu piękne są tylko chwile. Jednak dla Emmy, czy współczesnej pani Bovary – Anny życie powinno składać się tylko z tych momentów.

Pani Bovary to ja (1977) Pani Bovary to ja (1977) a Pani Bovary to ja (1977) aa

(Visited 47 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>