Pani Bovary to ja (Zbigniew Kamiński, 1977) | Kinetoskop - recenzje, artykuły filmowe
 Klaudia Wesołek

Pani Bovary to ja (Zbigniew Kamiński, 1977)

Pani Bovary to ja (Zbigniew Kamiński, 1977)
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Postać kobiety fatalnej jest obecna w literaturze od zawsze. Tym terminem możemy określić już biblijną Ewę, która kusiła Adama owocem z drzewa zakazanego. Definicja femme fatale oznacza „kobietę przynoszącą zgubę, sprowadzającą nieszczęście, łamiącą serce, karierę i życie mężczyzny”. Przykładem może być powieść Gustawa Flauberta Pani Bovary, do której ponad sto lat później odniesie się Zbigniew Kamiński w filmie „Pani Bovary to ja”.

Annę – bohaterkę filmu Kamińskiego poznajemy pogrążoną w lekturze słynnej powieści Flauberta. Bohaterka filmu Kamińskiego, podobnie jak Emma Bovary, pragnie przeżyć coś niezwykłego, jednak wszystkie jej próby okazują się nieudane. Anna stopniowo zaczyna utożsamiać się z uczuciami bohaterki, opisanymi w powieści. W głębi duszy, znudzona, marzy o świecie luksusu. Treść „Pani Bovary” łączy się z prozaicznymi scenami z życia Anny: „Zdawało jej się, że wszystko, co ją otacza: nudna wieś, bezmyślni jej mieszkańcy, całe to przeciętne życie, jest wyjątkiem, jakimś szczególnym przypadkiem, w który wplątała się nie wiedzieć czemu, podczas gdy wokół niej, jak okiem sięgnąć, rozciąga się kraina szałów i upojeń”.

Kobieta, tak jak bohaterka powieści, którą czyta, czuje się znudzona. Wreszcie, podobnie jak jej bohaterka, decyduje się dodać swojemu życiu szczyptę szaleństwa. W przypadku Emmy były to szalone ucieczki o świcie do kochanka – Rudolfa Boulangera. Z kolei Anna wychodzi późnym wieczorem i sama jeszcze nie wie gdzie pójdzie. Punktem zwrotnym w filmie zdaje się być fragment powieści: „- Czy zdarzyło się pani kiedy – spytał Leon – spotkać w jakiejś powieści myśl, która i pani błysnęła, jakiś zamglony obraz, który wraca z daleka, odnaleźć jasno wyłożone, własne, najtajniejsze uczucia?” Zainspirowana kobieta, wpada na pomysł spotkania swojej dawnej sympatii.

Anna ściągając obrączkę, czeka na swą dawną miłość: „- Kochasz mnie? – Ależ tak kocham cię – odpowiadał – Bardzo? – Oczywiście – Bo widzisz, ja tak cię kocham. Tak kocham, że nie mogę się obejść bez ciebie, wiesz?”. Mężczyzna jednak nie przychodzi na umówione spotkanie. Anna czuje się rozgoryczona: „Ale cóż, nie jest szczęśliwa. Nigdy nie była. Skąd ten niedosyt życia, to natychmiastowe rozsypywanie się w proch rzeczy, na których się opierała”. Niedosyt życia Emmy zrodził się ze zwykłej nudy. Kobieta była wychowana w luksusie, miała służącą. Emma żyła w czasach, w których kobiety raczej nie realizowały się zawodowo. Poświęcały swoją uwagę dzieciom i dbały o ognisko domowe. Dla bohaterki powieści Flauberta to było coś niewyobrażalnie prozaiczne.

W przeciwieństwie do Emmy, bohaterka filmu Kamińskiego Anna nie była znudzona życiem. Kobieta była rozczarowana. Szczególnie podkreśla to scena w której rozmawia z poznanym na dworcu mężczyzną. Mówi mu, że jest pospolita. Anna zdaje sobie sprawę z miałkości swoich pragnień. Anna wstydzi się siebie, kupując markowe, drogie ubrania gra inną osobę. Emma Bovary była kobietą z klasą, miała ten dystyngowany sposób bycia i grację kobiet z wyższych sfer.

Z kolei Anna była zwykłą kobietą, która pragnęła przeistoczyć się w wielką damę. Film Pani Bovary to ja podkreśla uniwersalność powieści Flauberta. Tym co łączy Annę z Emmą Bovary jest niezrozumienie istoty życia. Obydwie bohaterki uciekają w świat marzeń. Żyją w pewnego rodzaju oderwaniu od rzeczywistości. Nie potrafią przyjąć życia, takim jakie ono jest, z całą jego prostotą. Ktoś kiedyś powiedział, że w życiu piękne są tylko chwile. Jednak dla Emmy, czy współczesnej pani Bovary – Anny życie powinno składać się tylko z tych momentów.

Pani Bovary to ja (1977) Pani Bovary to ja (1977) a Pani Bovary to ja (1977) aa

(Visited 60 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>