Mariusz Czernic

Ulubione aktorki

Ulubione aktorki
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

O aktorkach z dawnych lat pisałem tutaj. Najwyżej z nich oceniam Audrey Hepburn, poniżej zaś przedstawiam ranking współczesnych aktorek, które w ciągu ostatnich 30 lat błysnęły aktorskim talentem lub magnetyczną osobowością, czasem także urodą, seksapilem, elegancją.

ROSE BYRNE

ROSE BYRNE

Apartament (2004), reż. Paul McGuigan

Świetna australijska aktorka i wspaniała, magnetyzująca osobowość o brązowych oczach i kasztanowych włosach. Mając 21 lat zdobyła Puchar Volpiego w Wenecji za rolę w australijskiej, surrealistycznej przypowieści Bogini roku 1967. Tytułowa bogini to francuski samochód Citroën DS, a Rose Byrne znakomicie zagrała w tym dziwacznym filmie rolę niewidomej, rudowłosej dziewczyny – postaci bardzo złożonej i niezwykłej (charakter tej postaci subtelnie budowany jest przez symbole, takie jak np. pamiętna scena tańca). Po tym nieoczekiwanym sukcesie zabłysła w Hollywood, występując m.in. w roli Bryzejdy u boku Brada Pitta w wystawnej adaptacji Iliady Homera pt. Troja. Bardzo dobrze odegrała postać o dwoistej naturze w filmie Wicker Park (Apartament) - była w nim pozornie miłą i sympatyczną dziewczyną, lecz także fałszywą i samolubną. Z początków jej kariery warto zwrócić uwagę na jej występ u boku Heatha Ledgera w australijskiej komedii kryminalnej Two Hands (Partnerska rozgrywka) – zagrała w nim postać słodkiej i niewinnej blondynki z aparatem fotograficznym.

Szerszą popularność, podwójne nominacje do nagrody Emmy i Złotego Globu oraz większe doświadczenie (dzięki współpracy z Glenn Close) zdobyła dzięki roli w serialu Damages (Układy). Wcieliła się tu w ambitną idealistkę po studiach prawniczych, która, jak sugeruje polski tytuł, poznaje układy rządzące korporacjami. W filmie X-Men: Pierwsza klasa wystąpiła w roli agentki CIA, która poznaje tajemnicę mutantów. Brała też udział w horrorach 28 tygodni później i Naznaczony (Insidious), a także w inteligentnych komediach z nutą romantyzmu i wulgarności, realizowanych na trzech kontynentach – Gniew Placida Lake’a (w Australii), Druhny (w USA) i Daję nam rok (w Wielkiej Brytanii). Zwróciła jeszcze uwagę jako radosna, chętna do zabaw i żartów księżna de Polignac w filmie kostiumowym Maria Antonina. Znakomitą kreację wykreowała w romantycznym komediodramacie pt. Adam, a także w prymitywnej, rozczarowującej komedii imprezowej pt. Sąsiedzi. Występowała również w reklamach i teledyskach, a na początku kariery także w sztukach teatralnych.

RACHEL WEISZ

AGORA rachel weis

Agora (2009), reż. Alejandro Amenábar

Ta brytyjska aktorka najpierw pokazała się z dobrej strony w produkcjach rozrywkowych, czego przykładem postać energicznej bibliotekarki, zafascynowanej archeologią i starożytnymi grobowcami w komedii przygodowej Mumia i jej kontynuacji Mumia powraca. Następnie zwróciła się w stronę bardziej skomplikowanych, nierzadko trudnych w odbiorze dramatów. Zdobyła zasłużonego Oscara za rolę odważnej i  zaangażowanej w pomoc potrzebującym kobiety w filmie Wierny ogrodnik. W filozoficznym i refleksyjnym Źródle stworzyła przekonującą kreację kobiety kruchej i delikatnej, którą mąż próbuje uratować przed śmiercią. Świetną rolę zagrała w dramacie historycznym Agora, w którym wcieliła się w postać starożytnej filozofki i ateistki, Hypatii z Aleksandrii. Ale nawet na drugim lub dalszym planie zwraca uwagę widza, czego przykładem są: film wojenny Wróg u bram i komedia obyczajowa Był sobie chłopiec. W dramacie sądowym Ława przysięgłych zagrała kombinatorkę, która próbuje wyłudzić pieniądze w słusznej sprawie – by wypłacić odszkodowania rodzinom ofiar strzelanin. W Niesamowitych braciach Bloom wcieliła się w postać ekscentrycznej bogatej damy, która przyłącza się do gangu oszustów. Najlepiej wypadła w rolach kobiet zaangażowanych w jakąś trudną sprawę, np. związaną z handlem ludźmi w Bośni w filmie The Whistleblower (Niewygodna prawda).

NATALIE PORTMAN

NATALIE PORTMAN black swan

Czarny łabędź (2010), reż. Darren Aronofsky

Zaczęła karierę bardzo efektownie. Mając 12 lat niezwykle przekonująco zagrała zepsutą nastolatkę, której życie ulega gwałtownej zmianie z dwóch powodów: morderstwa dokonanego na jej rodzinie oraz przyjaźni z zawodowym zabójcą. Mowa o znakomitym filmie Luca Bessona Leon zawodowiec. Po tym sukcesie Natalie trafiła do obsady m.in. Gorączki, zagrała w nim pasierbicę Ala Pacino i zarówno w tym filmie jak i w komedii Marsjanie atakują! podpatrywała gwiazdy przy pracy, by w następnej dekadzie stać się jedną z nich. Status gwiazdy zdobyła dzięki roli królowej Amidali w nowej trylogii Gwiezdnych wojen, za drugą część (Atak klonów) zdobywając nominację do Maliny. Tak więc pod względem artystycznym była to porażka, w czym duża jest wina reżysera, George’a Lucasa, który nie potrafi prowadzić aktorów. Nie bez winy jest także Natalie, która wybiera często mało ciekawe scenariusze, angażując się w wiele tandetnych, niegodnych jej talentu, projektów. W ciągu ostatnich 15 lat stworzyła jedynie trzy wybitne kreacje u trzech ambitnych reżyserów. Striptizerka w Bliżej Mike’a Nicholsa, baletnica w Czarnym łabędziu Darrena Aronofskiego i podwójna rola w Duchach Goi Milosa Formana to bardzo dojrzałe kreacje aktorskie i najlepsze przykłady na to, że Portman jest znakomitą aktorką, pełną charyzmy i zaangażowania w wykonywaną pracę. Także świetna w dramacie psychologicznym pt. Bracia. Studiowała psychologię, co pewnie miało duży wpływ na doskonałe wyczucie psychiki kreowanych przez nią bohaterek. Z produkcji rozrywkowych na wyróżnienie zasługują jej role w adaptacjach komiksów: V jak vendetta i Thor. Kiedy zdobyła Oscara za Czarnego łabędzia nikt nie kwestionował decyzji Akademii, wszyscy zgodnie stwierdzili, że Oscar jej się należał.

JENNIFER LAWRENCE

jennifer lawrence silver linings playbook

Poradnik pozytywnego myślenia (2012), reż. David O. Russell

Zdolna aktorka reprezentująca młode pokolenie. Jeszcze przed ukończeniem 23 roku życia dorobiła się dwóch zasłużonych nominacji do Oscara. Najpierw za sugestywną kreację w depresyjnym dramacie Do szpiku kości, potem za postać postrzelonej młodej wdowy w romantycznym komediodramacie Poradnik pozytywnego myślenia. W obu filmach była bardzo prawdziwa, naturalna, wiarygodna. Za pierwszym razem przegrała z Natalie Portman, nagrodzoną za mistrzowską rolę w Czarnym łabędziu. Jednak za komediową kreację w Poradniku zdobyła prestiżową statuetkę. Jennifer Lawrence nie rezygnowała z występów w typowo rozrywkowych efektownych widowiskach – jako tajemnicza Mistyczka w X-Men: Pierwsza klasa i w roli odważnej łuczniczki w Igrzyskach śmierci. Naturalna blondynka, która doskonale odnalazła się zarówno w hollywoodzkim mainstreamie jak i kinie niezależnym. Świetną rolę drugoplanową zagrała w filmie American Hustle - sceny z jej udziałem to najlepsze fragmenty filmu.

DIANE KRUGER

DIANE KRUGER

Apartament (2004), reż. Paul McGuigan

Aktorka niemiecka, występująca w filmach francuskich i amerykańskich. Pierwszy sukces w roli najpiękniejszej kobiety starożytnej Grecji, Heleny, w filmie Troja. Nie wyróżniła się tu talentem aktorskim, bo miała w tym filmie jedynie ładnie wyglądać oraz stanowić atrakcyjne tło dla pojedynku twardych mężczyzn. Nieco mniej spięta, z odpowiednią lekkością zagrała w dwóch filmach przygodowych z cyklu Skarb narodów. Wcieliła się w postać studentki, zafascynowanej Beethovenem w filmie Agnieszki Holland Kopia mistrza oraz uwodzicielskiej tancerki w filmie Apartament. Bardzo dobrze wypadła w Bękartach wojny, gdzie zagrała niemiecką aktorkę i agentkę w jednej osobie. Godna uwagi jest także postać ukrywającej się bośniackiej imigrantki, którą wykreowała w filmie sensacyjnym Tożsamość. Świetne role także w filmach francuskich: Dla niej wszystko i Terytorium wroga.

MARION COTILLARD

MARION COTILLARD

Dobry rok (2006), reż. Ridley Scott

Znakomita francuska aktorka, która najpierw błysnęła talentem i charyzmą w komedii Taxi i jej dwóch kontynuacjach. Później łączyła pracę w ambitnym repertuarze z mainstreamem, zdobywając uznanie krytyków i widzów. Świetne role w filmach francuskich: Cezar za rolę mszczącej się dziwki w Bardzo długich zaręczynach, Oscar za interpretację postaci słynnej piosenkarki w filmie Niczego nie żałuję – Edith Piaf. Ten biograficzny dramat jest średnio angażujący, lecz kreacja stworzona przez Marion – mistrzowska i godna wszelkich nagród. Wkrótce po tę zdolną aktorkę upomniało się Hollywood. Bardzo udane są jej role w amerykańskich filmach: synowa obdarzonego niezwykłą wyobraźnią marzyciela w Dużej rybie Tima Burtona, urocza kelnerka w Dobrym roku, dziewczyna gangstera we Wrogach publicznych, żona nie potrafiąca odróżnić snu od rzeczywistości w Incepcji.

GEMMA ARTERTON

GEMMA ARTERTON

Byzantium (2012), reż. Neil Jordan

Prawdziwa bogini ekranu – piękna, magnetyzująca, pełna uroku, a przy tym zaskakująca przy wyborze ról. W 007 Quantum of Solace zagrała tylko epizod, ale to ją widz chciał oglądać, nie zaś pierwszoplanową partnerkę Bonda, Olgę Kurylenko. Pierwszorzędny popis aktorstwa zaprezentowała w miniserialu Tess of the D’Urbervilles, thrillerze Uprowadzona Alice Creed i komediodramacie Tamara i mężczyźni. Potem zwróciła się w stronę baśniowych, egzotycznych przygód, które dawały sporo frajdy zarówno aktorom jak i widzom. Wiecznie młoda opiekunka Perseusza w Starciu Tytanów, nieposkromiona księżniczka w Księciu Persji: Piaskach czasu, nieustraszona wojowniczka w Hansel i Gretel: Łowcach czarownic – te filmy mogą się nie podobać, ale są dość przyjemnym zapychaczem czasu, a na ich wysoką jakość estetyczną i wizualną wpływają nie tylko komputerowe efekty specjalne, ale też obecność pięknej brytyjskiej aktorki. Jedna z jej najlepszych ról to wampirzyca w horrorze Byzantium.

MICHELLE PFEIFFER

MICHELLE PFEIFFER

Gwiezdny pył (2007), reż. Matthew Vaughn

Zaczynała od niezbyt udanych filmów, by potem dołączyć do obsady Człowieka z blizną. Ten film był popisem aktorskim Ala Pacino, zaś Michelle Pfeiffer miała w nim tylko ładnie wyglądać, mimo iż grała bohaterkę z paskudnym nałogiem (paliła papierosy). Aktorka wyróżniła się w tym filmie urodą, chociaż przez długi czas wyglądała na zimną, pozbawioną uczuć femme fatale. Potem przyszła kolej na romantyczno-tragiczną rolę w przepięknej baśni Zaklęta w sokoła, potem zaś aktorka pokazała zamiłowanie do szaleństwa i ironii w takich filmach jak Czarownice z Eastwick i Powrót Batmana. W międzyczasie zagrała także skomplikowane i nominowane do Oscara kreacje w Niebezpiecznych związkach, Wspaniałych braciach Baker i w Polu miłości. Świetna była w roli nieufnej kelnerki we Frankie i Johnny, a także jako sympatyczna nauczycielka z Młodych gniewnych. Interesująca rola w musicalu Lakier do włosów, gdzie zaśpiewała piosenkę i wcieliła się w negatywną postać. Natomiast w filmie fantasy Gwiezdny pył zagrała wiedźmę i była w tej roli jednocześnie przerażająca i zabawna. Dobrze wypadła w rolach kobiet neurotycznych – w niepokojącym thrillerze Co kryje prawda (postać kobiety, która odkrywa mroczną tajemnicę) i dramacie obyczajowym pt. Sam (w którym zagrała prawniczkę).

 Człowiek z blizną, Lakier do włosów, Gwiezdny pył, Zaklęta w sokoła, Powrót Batmana (tutaj i tutaj)

KEIRA KNIGHTLEY

Keira Knightley

Anna Karenina (2012), reż. Joe Wright

Chociaż cechuje ją aktorski minimalizm to dysponuje szerokim wachlarzem umiejętności, które stopniowo wykorzystuje. Za pomocą skromnych środków potrafi stworzyć przekonującą kreację, stosując odpowiednie spojrzenia, gesty i mimikę, czasem także modulując głos i zmieniając akcent. Potrafi wczuć się w rolę, porusza się z wdziękiem i gracją, posiada nieprzeciętny talent i magnetyzm oraz zaskakuje wyborem niesztampowych scenariuszy i trudnych wyzwań aktorskich. Jej szczytowym osiągnięciem jest kreacja Sabiny w Niebezpiecznej metodzie, ale już wcześniej stworzyła szereg różnych ról. Wyniszczona psychicznie bohaterka intrygującego thrillera Obłęd, silna i odważna łowczyni nagród, tytułowa Domino czy np. udana kreacja w adaptacji klasycznej literatury Duma i uprzedzenie. I wszystkie te trzy role w jednym roku. Ponadto świetna w roli kobiety uwięzionej w układzie w filmie kostiumowym Księżna i w kilku mniej ważnych, ale zaskakująco dobrych rolach (np. Never Let Me Go).

Przyjaciel do końca świata

JENNIFER JASON LEIGH

JENNIFER JASON LEIGH

eXistenZ (1999), reż. David Cronenberg

Po zagraniu odważnej roli w historycznym, nie pozbawionym erotyzmu, filmie Ciało i krew wcieliła się w ofiarę psychopaty w Autostopowiczu, by potem ugrzęznąć w mało ciekawych filmach, nie dających dużego pola do popisu. Tak naprawdę nigdy nie otrzymała roli na miarę swojego talentu i nigdy nawet nie zdobyła nominacji do Oscara, ale z całą pewnością zagrała kilka ról, które zapadły w pamięć. Być może najlepsza jest niezwykle intrygująca kreacja tytułowej Sublokatorki, udana była także komediowa rola w stylu Jean Arthur z filmów Franka Capry – mowa oczywiście o filmie Hudsucker Proxy. W stylu lat 30-tych jest także jej kreacja z filmu Kansas City. Z reguły unika banalnych ról, wybiera niełatwe filmy, dziwaczne i mocne zarazem, jak np. eXistenZ, Mechanik i Obłęd. Współpracowała z Agnieszką Holland przy melodramacie Plac Waszyngtona. Znakomita rola histerycznej dziennikarki oskarżającej matkę o śmierć ojca w thrillerze Dolores Claiborne (u boku Kathy Bates) na podstawie powieści Stephena Kinga.

ASHLEY JUDD
ASHLEY JUDD

Kolekcjoner (1997), reż. Gary Fleder

Doskonale się sprawdza w thrillerach. Potrafi idealnie pokazać strach w obliczu niebezpieczeństwa, ale przekonuje także jako twarda, opanowana i silna kobieta, która musi sobie poradzić w trudnej sytuacji. Znakomite są jej role w filmach: Kolekcjoner, Podwójne zagrożenie, Bez przedawnienia, Amnezja – jako niedoszła ofiara morderstwa, jako mszcząca się na swoim mężu żona, jako prawniczka, próbująca uchronić męża przed karą śmierci i jako policjantka z wydziału zabójstw wplątana w niezwykłą intrygę. W każdej z tych ról jest wiarygodna, to role mocne, wzbudzające emocje i zagrane z wyczuciem i zaangażowaniem. Z taką urodą nie mogła też uniknąć udziału w komedii romantycznej, niestety przeciętnej – Serce nie sługa. W niezbyt udanym kanadyjskim thrillerze Oko obserwatora wcieliła się w postać niebezpiecznej kobiety, zabijającej mężczyzn i śledzonej przez tytułowego obserwatora, który popada w obsesję na jej punkcie. Dobrze wypadła również na drugim planie w rewelacyjnej Gorączce – jako żona przestępcy napadającego na banki. W muzycznej biografii De-Lovely zagrała żonę Cole’a Portera, kompozytora-biseksualisty. Pięknie wyglądała w kostiumach z epoki dawnego Hollywoodu. Koncertowo odegrała postać matki rozpaczliwie szukającej syna w serialu Missing: Zaginiony.

(Visited 27 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>