Mariusz Czernic

Ulubieni aktorzy

Ulubieni aktorzy
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Najlepszy aktor to taki, który zbytnio nie przeszkadza, nie szarżuje, nie próbuje na siłę przyćmić kolegów z planu, tylko spokojnie i dość naturalnie odgrywa swoją rolę. Niektórzy z aktorów z poniższego rankingu specjalizują się w określonym gatunku, inni próbują wcielać się w różnorodne postacie, ale wszyscy prezentują wysoki poziom, spełniają oczekiwania reżyserów, robią co mogą, by film uczynić lepszym, potrafią sprawić, by kiepskie dialogi brzmiały dobrze, nie boją się trudnych wyzwań i zwykle nie rozczarowują widzów.

ROBERT DE NIRO

ROBERT DE NIRO

Gorączka (1995), reż. Michael Mann

Już we wczesnym etapie kariery pokazał się z jak najlepszej strony, grając po włosku rolę młodego don Vito Corleone w Ojcu chrzestnym II. Chociaż później powracał kilkakrotnie do ról gangsterów to jednak cały czas nie dał się zaszufladkować, przyjmując bardzo różnorodne propozycje: ambitny bokser we Wściekłym byku, łowca niewolników w Misji, łowca nagród w komedii kryminalnej Zdążyć przed północą, bezwzględny psychopata w Przylądku strachu, szukający przyjaźni i miłości potwór we Frankensteinie czy np. twardy oficer szkoleniowy w filmie biograficznym Siła i honor. Nieźle wcielił się w postać słynnego gangstera, Ala Capone’a, w Nietykalnych. Pamiętne role zagrał u Martina Scorsese w Taksówkarzu, Chłopcach z ferajny i Kasynie, przekonująco wypadł w roli przywódcy szajki złodziei w Gorączce oraz jako najemnik w filmie Ronin. Udany jest jego reżyserski debiut Prawo Bronxu, w którym również zagrał. Dobrze sobie radzi w dramatach, komediach, filmach sensacyjnych, thrillerach.

JASON STATHAM

Transporter

Transporter (2002), reż. Corey Yuen, Louis Leterrier

Wysportowany i charyzmatyczny, pasuje więc idealnie do roli bohatera kina akcji. Dla kina odkrył go brytyjski filmowiec Guy Ritchie, obsadzając go w swoich czarnych komediach gangsterskich, Porachunki i Przekręt. Zabawny i nieprzewidywalny był w roli świrusa w piłkarskiej komedii Mecz ostatniej szansy. Bardzo szybko z rodzinnej Wielkiej Brytanii trafił na plan efektownych filmów sensacyjnych, często z motywem sztuk walki, gdyż Statham ćwiczył karate, jujitsu, kung fu, tajski boks, kickboxing, capoeirę. Wystąpił m.in. u boku Jeta Li w filmach: Tylko jeden, Zabójca (War) i dwie części Niezniszczalnych. Hitem był wyprodukowany i wymyślony przez Luca Bessona Transporter, w którym Statham zagrał kierowcę trzymającego się ściśle określonych zasad. Aktor sam wykonał większość scen kaskaderskich, czy to sceny pościgów samochodowych czy nurkowania nie stanowiły dla niego problemu. Zaskoczył pełną szaleństwa rolą w pastiszu kina akcji pt. Adrenalina (Crank). Był także wiarygodny w roli sympatycznego złodzieja, najpierw na drugim planie Włoskiej roboty, potem zaś w pierwszoplanowej roli w Angielskiej robocie. W tym ostatnim zagrał być może najlepszą rolę w swojej karierze. Nie zrezygnował jednak z klasycznego kina akcji, występując w całkiem niezłych filmach, takich jak Niezniszczalni, Elita zabójców i Mechanik: Prawo zemsty. Bardzo dobrze wypadł w roli skorumpowanego policjanta w filmie Komórka (Cellular).

MICHAEL FASSBENDER

Michael Fassbender

Bękarty wojny (2009), reż. Quentin Tarantino, Eli Roth

Występuje na zmianę w filmach artystycznych i komercyjnych, głównie w Wielkiej Brytanii. Wyraziste rysy twarzy i bystre spojrzenie powodują, że aktor zapada głęboko w pamięć. Największe uznanie zdobył sugestywną, wyczerpującą kreacją bojownika IRA w filmie Głód. Można go zauważyć na drugim planie w filmach mainstreamowych 300 i Bękarty wojny. Warunki zewnętrzne, ekranowa charyzma i znajomość kilku języków sprawiają, że aktor pasuje do ról bohaterów o cechach przywódczych (takich jak w filmie Centurion). Kiedy trzeba potrafi być stanowczy i arogancki, ale też łagodny i opanowany – taką niejednoznaczną postać o skomplikowanym charakterze zagrał w Fish Tank oraz X-Men: Pierwsza klasa. Sprawdził się także w roli amanta, który swoje marzenia o szczęśliwej przyszłości z kobietą u boku musi skonfrontować z brutalną rzeczywistością (Eden Lake).

DENZEL WASHINGTON

DENZEL WASHINGTON

Dzień próby (2001), reż. Antoine Fuqua

Aktor nie unikający filmów podejmujących ważne problemy społeczne, jak rasizm (Malcolm X), apartheid (Krzyk wolności) i homoseksualizm (rola adwokata w Filadelfii). Nie gardzi również produkcjami rozrywkowymi, np. filmami akcji, często w rolach policjantów (m.in. Wyścig z czasem). Laureat dwóch Oscarów, pierwszego dostał za rolę szeregowca w jednym z najlepszych filmów o wojnie secesyjnej, Na polu chwały (znanym też pod tytułem Chwała), drugą statuetkę otrzymał za niejednoznaczną postać policjanta w filmie Dzień próby. Wciela się w charyzmatycznych bohaterów, czasem w postacie autentyczne, jak bokser oskarżony o morderstwo w filmie Huragan oraz handlarz narkotyków z Harlemu w filmie American Gangster. Wystąpił czterokrotnie u Spike’a Lee, największe sukcesy kasowe odniósł we współpracy z reżyserem Tony’m Scottem. Ich najlepsze wspólne dokonania to: Karmazynowy przypływ i Człowiek w ogniu. Współpracował także z Edwardem Zwickiem przy filmach z ambicjami: Na polu chwały, Szalona odwaga i Stan oblężenia. Potrafił przykuć uwagę widza nawet kiedy przez cały czas był przykuty do łóżka, jak w thrillerze Kolekcjoner kości. Udanie zadebiutował jako reżyser filmem biograficznym Antwone Fisher.

SEAN CONNERY

SEAN CONNERY

Imię róży (1986), reż. Jean-Jacques Annaud

Rolą, która wyprowadziła go na szczyt, ale jednocześnie zahamowała jego aktorską karierę jest postać brytyjskiego agenta z licencją na zabijanie, Jamesa Bonda o kryptonimie 007. Zagrał tę postać siedmiokrotnie, pierwszy raz w filmie Doktor No. Już po trzecim filmie serii Connery podjął pierwszy krok w innym kierunku – zagrał w ambitnym, antymilitarnym dramacie Wzgórze. Ciekawa jest jego interpretacja legendarnego banity, tytułowego bohatera filmu Powrót Robin Hooda, udana jest także rola w innym filmie przygodowym, Człowiek, który chciał być królem. Pierwszą wybitną kreację stworzył w dramacie psychologicznym z wątkiem kryminalnym – Agresja Sidneya Lumeta (u tego reżysera wystąpił wcześniej we Wzgórzu i Taśmach prawdy, później także w Morderstwie w Orient Expressie). Krytycy docenili go jednak dopiero w latach 80-tych, dzięki filmom Imię róży i Nietykalni. Doskonale się sprawdził w komediowej roli profesora archeologii w filmie Indiana Jones i ostatnia krucjata. Od 2003 roku jest na emeryturze.

MEL GIBSON 

MEL GIBSON

Braveheart – Waleczne Serce (1995), reż. Mel GIbson

Urodził się w Stanach, ale karierę rozpoczął w Australii od mocnego uderzenia, jakim był futurystyczny hit Mad Max, do którego zrealizowano wkrótce kolejne części. Świetną rolę zagrał w filmie wojennym o jednej z bitew I wojny światowej, Gallipoli. Reżyser tego filmu, Peter Weir, zaangażował go do swojego kolejnego ambitnego filmu, Rok niebezpiecznego życia. No i w końcu nadeszły poważne propozycje z Hollywood. U nowozelandzkiego reżysera, Rogera Donaldsona, zagrał postać Fletchera Christiana w trzeciej wersji Buntu na Bounty. Wcześniej tę postać zagrali Clark Gable i Marlon Brando, no i Gibson wcale nie wypadł najgorzej w tym towarzystwie. Jednak żywiołem Mela Gibsona było kino akcji, idealnym sprawdzianem dla niego w tym gatunku okazała się komedia sensacyjna Zabójcza broń i jej kontynuacje. Pokazał charyzmę i poczucie humoru w Ptaszku na uwięzi, gdzie wystąpił u boku Goldie Hawn. W międzyczasie założył firmę producencką Icon, dzięki czemu zagrał Hamleta w wersji Franco Zeffirellego, potem zaś spróbował swoich sił jako reżyser filmem Człowiek bez twarzy. W latach 90-tych zagrał świetne role w takich filmach jak: western komediowy Maverick, dramat historyczny Braveheart oraz thrillery Okup i Godzina zemsty. Coraz śmielej sobie poczynał jako reżyser, zrealizował genialne arcydzieło Braveheart – Waleczne serce oraz dwa bardzo dobre widowiska nieanglojęzyczne, Pasja (w językach: aramejskim, łacińskim i hebrajskim) oraz Apocalypto (w języku Majów). Zagrał także w filmie Patriota.

WIELKA CZWÓRKA, KTÓRA TRAFIŁA JUŻ DO WIECZNOŚCI

KOLEJNOŚĆ ALFABETYCZNA

HUMPHREY BOGART

CASABLANCA

Casablanca (1942), reż. Michael Curtiz

Filmem, który wyznaczył główny kierunek w rozwoju kariery tego aktora jest kryminał Sokół maltański. Od tamtej pory pozostawał w kręgu filmów kryminalnych lub melodramatów, w których grał postać cynicznego detektywa lub po prostu zwykłego faceta wplątanego w jakąś aferę, zakochującego się w nieodpowiedniej kobiecie. Do tego nurtu należą m.in. filmy Casablanca oraz Mieć i nie mieć, zaś szczytowym osiągnięciem tego okresu jest czarny kryminał Wielki sen. Do jego najlepszych kreacji z następnych lat należą role w filmach: Afrykańska królowa i Bunt na okręcie. Pozornie nie pasował do komedii romantycznej, ale sprawdził się u boku Audrey Hepburn w filmie Sabrina.

BURT LANCASTER

BURT LANCASTER

Stąd do wieczności (1953), reż. Fred Zinnemann

Wcielał się w bohaterów filmów przygodowych, Płomień i strzała oraz Karmazynowy pirat, w których pokazał niezwykłą sprawność fizyczną (bez dublera wykonywał cyrkowe akrobacje). Kiedy filmy przygodowe przestały cieszyć się powodzeniem upodobał sobie westerny. Zagrał Indianina, który nie chce żyć w rezerwacie w Ostatniej walce Apacza oraz najemnika pazernego na złoto w Vera Cruz. Świetnie wypadł w roli Wyatta Earpa w Pojedynku w Corralu O.K. Później jeszcze długo grał w westernach, aż w końcu ten gatunek stracił zaufanie widzów. Mimo to nie przestał grać, znalazł sobie miejsce w ambitniejszych produkcjach. Zresztą już we wczesnym etapie kariery zwrócił się ku ambitnemu kinu, czego najlepszym przykładem jest rola pragmatycznego sierżanta w antymilitarnym dramacie Stąd do wieczności.

JAMES STEWART

JAMES STEWART

Zawrót głowy (1958), reż. Alfred Hitchcock

Najpierw odniósł sukces w komediach (jedne z najlepszych to: Cieszmy się życiem i Sklep za rogiem), grał m.in. w filmach Franka Capry, ale największy sukces zawdzięcza dwóm innym reżyserom. Pierwszym był Anthony Mann, twórca westernów psychologicznych z lat 50-tych. Najlepsze z nich to: Naga ostroga i Mściciel z Laramie, oba ze świetnymi, wyrazistymi kreacjami tego aktora. Drugim ulubionym reżyserem Stewarta był Alfred Hitchcock, u którego Stewart zagrał everymana, wplątanego w aferę związaną z tajemniczym morderstwem. Taką postać zagrał w czterech filmach, z których najlepsze to: Okno na podwórze i Zawrót głowy. Ciekawa rola u boku Johna Wayne’a w nietypowym westernie Johna Forda Człowiek, który zabił Liberty Valance’a. Dobrze wypadł również w antywojennym filmie Shenandoah, gdzie wcielił się w postać zrozpaczonego ojca, który próbuje uchronić swoich synów przed wojną. Udaną kreację prawnika stworzył w prowokującym dramacie sądowym Anatomia morderstwa. Z późniejszego okresu kariery na szczególną uwagę zasługuje Szeryf z Firecreek. W tym filmie spokojny i niezbyt szlachetny szeryf stopniowo zmienia się we wściekłego i zdecydowanego stróża prawa, zaś Stewart prezentuje tu pełną gamę swoich umiejętności aktorskich.

JOHN WAYNE

JOHN WAYNE

Poszukiwacze (1956), reż. John Ford

Rekordzista – zagrał najwięcej głównych ról. Najbardziej kojarzony z westernami. Grał dobrego przestępcę tzw. ‚good bad guya’ (Dyliżans), gburowatego kowboja (Rzeka Czerwona), rozsądnego kawalerzystę (Fort Apache), szlachetnego szeryfa (Rio Bravo). Jego najbardziej wyrazistą kreacją z westernu jest rola żądnego zemsty wroga Indian w filmie Poszukiwacze. Zaś najbardziej docenioną kreacją jest postać zapijaczonego starego szeryfa w poruszającym westernie Prawdziwe męstwo, za którą otrzymał Oscara. W pamięć zapadł też jako wpływowy właściciel ziemski, tytułowy Chisum oraz jako ojciec dwóch niesfornych synów w filmie Synowie szeryfa. Wybitną rolę zagrał w Rewolwerowcu – to jego ostatni ekranowy występ. Grał również w filmach wojennych, przygodowych i sensacyjnych, ale z mniejszym powodzeniem. Najgorzej wypadł w roli Czyngis Chana w filmie Zdobywca. Wyreżyserował dwa filmy z bardzo odmiennym skutkiem – odniósł sukces filmem Alamo, zaś porażkę filmem Zielone berety.

(Visited 9 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>