Karolina Łachmacka

Życie pisze scenariusze. Historia Judy Lewis, córki Loretty Young i Clarka Gable’a

Życie pisze scenariusze. Historia Judy Lewis, córki Loretty Young i Clarka Gable’a
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Jeden z pokazów „Przeminęło z wiatrem”, druga połowa lat 80. Na sali zabrakło Olivii de Havilland, jedynej wciąż żyjącej gwiazdy obsady legendarnego filmu wyprodukowanego przez Davida O. Selznicka. W jednym z rzędów siedzi syn Clarka Gable’a, John Clark Gable, urodzony już po śmierci swojego ojca. Jako krewny gwiazdora zostaje przedstawiony reszcie publiczności – wyczytany wstaje i wita się z tłumem. Ma 25 lat i jest dosyć przystojnym mężczyzną, choć wyglądem przypomina swoją matkę, Kay Spreckles, a nie tego, którego widzieć chciałaby w nim publiczność. Widownia uprzejmie odpowiada gromkimi brawami. Na tej samej sali siedzi też jednak ponad 50-letnia kobieta, autorka scenariuszy seriali z zamiłowaniem do psychologii. Nazywa się Judy Lewis i wielu spośród przybyłych doskonale wie, że jest córką Clarka Gable’a, najbardziej wstydliwym i najgorzej strzeżonym sekretem własnej matki, aktorki Loretty Young.

W ten sposób Judy po raz kolejny odebrana zostanie jej tożsamość – ta sama, której musiała przez lata niemal po omacku szukać, choć prawda była znana wszystkim wokół. Hipokryzja, która nie z jej winy towarzyszyła jej życiu jeszcze przed narodzinami, nie pozwoliła odciąć się od siebie. Dlatego po latach Judy Lewis, już kobieta po przejściach, napisze książkę o swoim życiu, zatytułowaną „Uncommon Knowledge” (w wolnym tłumaczeniu oznacza to „wiedzę niepowszechną”).

Początek lat 30. Loretta Young jest piękną i obiecującą aktorką. W jej rodzinie wielka uroda to norma – Loretta, a naprawdę Gretchen (bo tak brzmiało jej prawdziwe imię), ma jeszcze trzy siostry, wszystkie bardziej lub mniej związane z aktorstwem. Ani jednak Sally Blane, ani Polly Ann Young, ani Georgiana Young nie będą tak wziętymi gwiazdami, jak Loretta, która po uhonorowaniu jednej z ról Oskarem w roku 1948 otrzymała jeszcze jedną nominację, a potem z powodzeniem miała własny program telewizyjny. Rodzina Young to katolicy, a Loretta będzie jedną z bardziej znanych wyznawczyń tej wiary w Hollywood.

Jak wspomina Judy Lewis w swojej książce, Loretta po raz pierwszy wyszła za mąż jako nastolatka, ale ślub nie odbył się w kościele. Cywilna ceremonia zaślubin z Grantem Withersem rozpoczęła kilkumiesięczne pożycie z tym rozwiedzionym już ojcem 5-letniego dziecka. Kiedy jednak w rozmowie zaprzyjaźniony ksiądz ma upomnieć Lorettę, że daje zły przykład, szczególnie jako osoba publiczna, ta decyduje się zakończyć związek. Małżeństwo zostaje anulowane.

Głęboka wiara i przekonania nie odwiodą jednak pięknej Loretty od romansów. Jednym z kochanków Young zostaje kolega z planu, Spencer Tracy. Jest rok 1933, a Tracy to dopiero eksplorowany talent prosto z Broadwayu. „Kiedy był trzeźwy, był wspaniały, ale kiedy był pijany, był okropny” – miała powiedzieć Loretta swojej córce po latach. Tracy był z pochodzenia Irlandczykiem i, podobnie jak młodsza o 13 lat Young, katolikiem. Do tego żonatym. Jego małżonka wychowywała dwójkę dzieci i przez całe małżeństwo znosiła niewierność męża. Tracy nie rozważał nawet rozwodu, chociaż w 1933 roku jego 20-letnia kochanka nie mogłaby tego na nim wymóc, gdyby nawet chciała – Kościół katolicki nie dawał wówczas rozwodów, o które i tak trudno w dniu dzisiejszym. Zresztą, sama Loretta wiedziała,że to przegrana sprawa. Spencer Tracy w latach 40. związał się z Katharine Hepburn. Ich piękna więź przetrwała do śmierci aktora w 1967 roku. Z szacunku dla rodziny zmarłego kochanka Kate miała nie uczestniczyć w pogrzebie.

Śliczna Loretta Young

Loretta Young

Związek Loretty i Tracy’ego zakończył się w 1934 roku. Tracy pogodził się z żoną, a do powrotu na łono małżeńskiej sielanki miała namówić go sama Young. To wtedy wchodził w życie kodeks Haysa – ten sam, który m.in. zmotywował Alfreda Hitchcocka do „podzielenia” pocałunku Ingrid Bergman i Cary’ego Granta na kilka krótszych (przepisy zakazywały ukazywania zbyt długich całusów). Te same przepisy nie dopuszczały np. pokazania kobiecego porodu, czy też nakazywały karanie postaci za ich złe postępowanie. Wszystko to stojąc na straży fałszywej moralności.

William Clark Gable urodził się 1 lutego 1901 roku w Cadiz w stanie Ohio. Jego matka zmarła w kilka miesięcy po porodzie, czego zresztą spodziewała się po przewidywaniach medyków. Ojciec Clarka, William, był człowiekiem prostym, ale zimnym. To po Clarku Judy odziedziczy niepewność siebie, tak potęgowaną przez podskórne odczucie inności jako dziecko będące owocem zakazanego związku.

W przeciwieństwie do Loretty, która na ekranie zadebiutowała bardzo wcześnie, Clark rozpoczynał swoją karierę na scenie. Nie odniósł tam żadnych wielkich sukcesów, ale poznał Josephine Dillon, która była o kilkanaście lat starsza od przyszłego gwiazdora. Jej opieka mentorska roztoczyła się także na sferę prywatną – Gable ożenił się z tą nauczycielką aktorstwa, która otworzyła mu drogę do znajomości. Te z kolei zawiodły go do jeszcze starszej Rii Langham, matki dwójki dzieci, która miała świetne kontakty w branży filmowej. Gable porzucił Dillon i poślubił Langham.

Ktoś mógłby rzec, że to dosyć znany schemat. Że facet kupczył własnym ciałem dla kariery. Można to tak postrzegać, ale gdyby kompleksowo spojrzeć na życiorys Gable’a dostrzeże się jego brak wiary we własne umiejętności, poszukiwanie akceptacji. Chciał być aktorem, ale nie wierzył, że uda mu się tylko dzięki własnej pracy na scenie czy przed kamerą. Jak powie po nakręceniu „Przeminęło z wiatrem” (1939), rola Rhetta jako ojca Bonnie Blue to jedyny moment, kiedy czuł się dobrym aktorem.

Małżeństwo z Rią niczym nie będzie różnić się od związku z Dillon. Gable eksperymentuje w łóżku z coraz to nowszymi „testerkami” – uwodzi niemal każdą kobietę, która mu się spodoba. Myrna Loy w opublikowanych wspomnieniach „Being and Becoming” nadmieni, że początkowo Gable pragnął ją oczarować, a kiedy zauważył brak oczekiwanych rezultatów, po prostu się na Loy obraził. Nie trwało to długo – przez lata pozostali przyjaciółmi i stworzyli razem wiele świetnych ról.

Tymczasem jedną z wielu ukochanych Clarka została Joan Crawford. Aktorka, która dopiero w latach 40. u Warnerów zdobyła Oskara i uznanie jako artystka, w Metro-Goldwyn-Mayer była raczej ozdobą ekranu. Co nie zmienia faktu, że jednocześnie Crawford to jedno z najgorętszych nazwisk wytwórni MGM lat 30. To właśnie w czwartej dekadzie XX wieku Gable i Joan stworzyli razem wiele pamiętnych duetów. Louis B. Mayer rozsierdził się jednak na wieść o romansie swoich gwiazd. Uznał, że to niedopuszczalne. Joan była żoną młodego Douglasa Fairbanksa, Jr., a Gable wciąż trwał w małżeńskim marazmie z Rią Langham. Joan miała ponoć zajść w ciążę, którą przerwała, bo Mayer postawił ultimatum – albo Gable i Crawford zakończą swoją miłostkę, albo on zakończy ich kariery.

Clark Gable

Clark Gable

Dziś może to wydawać się nierealne – czy producent albo szef wytwórni może sprawić, że największej sławy gwiazda nie znajdzie nigdy więcej zatrudnienia w Hollywood? Niegdyś było to więcej, niż prawdopodobne. Nikt nie mógł czuć się pewnie w branży, jeśli naraził się Louisowi B. Mayerowi, Jackowi Warnerowi czy Darrylowi Zanuckowi. Szef wytwórni Foxa zniszczył kiedy karierę Alice Faye, która pokłóciła się z nim zarzucając mu, że faworyzuje Lindę Darnell. Faye musiała zadowolić się karierą w telewizji. Inna gwiazdka, Anita Paige, twierdziła, że do zakończenia obiecującej kariery aktorskiej zmusiła ją propozycja „nie do odrzucenia” od szefa MGM, który postawił warunek – albo będzie jego kochanką, albo żegna się z Hollywood.

Trudno więc dziwić się Joan i Clarkowi, że wzięli sobie do serca groźby L.B. Mayera. Clark czuł się więźniem MGM, o czym świadczy choćby jedna z jego wypowiedzi, w której z goryczą żartował, że będzie wolny dopiero, gdy rzuci Mayerowi swoją sztuczną szczękę na biurko i odejdzie z wytwórni. Ale nic tego nie zapowiadało. Co do Crawford, aktorka i tak rozwiodła się z Fairbanksem i poślubiała kolejnych mężczyzn – kolejnym mężem Joan został Franchot Tone, z którym niebawem, w 1935 roku, Gable zagrał w „Buncie na Bounty” (1935).

Ale rok 1935 to także przełomowy rok w życiu prywatnym Gable’a, jak też Loretty Young. Na planie filmu „Zew krwi” (1935) poznają się i pokochają. Kręcenie miało zająć kila tygodni, tymczasem okres ten przedłużył się do kilku miesięcy. Ponoć Gable po raz pierwszy wykazuje się brakiem profesjonalizmu, bo spóźnia się na plan. Reżyser William Wellman ma kłopoty z koncentracją dwójki swoich wiodących aktorów. Loretta i Clark mają głęboko, choć jednocześnie kiepsko skrywany romans. Jak pisze Judy, po latach obejrzy taśmy wideo swojej matki, których ta nigdy nie pokazała córce. To prywatne filmy Young, na których widać Gable’a, który wygłupiając się wystawia do niej język, a na innym posyła kręcącej go Loretcie całusa. Jest jednak jeszcze inna taśma. Obok Jacka Oakie, który także gra w tym filmie, siedzą w siebie wtuleni. Widać, że się kochają. Kiedy Oakie dostrzega, że są kręceni, robi ruch ręką, chcąc pokazać kamerzyście, żeby nie uwieczniał tej chwili. Chwili, w której, jak pisze Judy, widać miłość i czułość dwojga zakochanych, młodych ludzi.

Kończą się zdjęcia w plenerze. Clark musi wrócić do Rii, która jest ponoć poważnie zaniepokojona nowym romansem męża. Niewierność Clarka to dla niej żadna nowość, ale Ria wie, że to coś więcej, niż skok w bok. W międzyczasie Gable zdobywa Oskara za rolę w „Ich nocach” (1934) Franka Capry. Mayer musi ustąpić i daje podwyżkę swojej gwieździe, która teraz na planie MGM traktowana jest po królewsku.

Kiedy Gable dzierży w dłoniach nowo zdobyte trofeum, Young upewnia się, że spodziewa się dziecka. Wie doskonale, kto jest jego ojcem. Rozpoczynają się zdjęcia do kolejnej produkcji z jej udziałem, choć z poślizgiem, spowodowanym produkcją „Zewu krwi”. Jednocześnie w życie wchodzi kodeks Haysa, który jasno mówi, że, by strzec moralności, unika się zawierania kontraktów z aktorami i aktorkami uwikłanymi w skandale. A czym może być ciąża niezamężnej aktorki, która urodzi dziecko żonatego aktora?

Spencer Tracy i Loretta w filmie "Man's Castle" (1933)

Spencer Tracy i Loretta w filmie „Man’s Castle” (1933)

Tuż przed wyjazdem na wyspę Catalina, gdzie kręcony ma być „Bunt na Bounty”, Clark żegna się z Lorettą. Zanim jednak dowie się, że ta nosi pod sercem jego dziecko, 22-letnia Young zwraca się ze swoim sekretem to jedynej osoby, której może nie tylko ufać, ale i na której może polegać – swojej matki, Gladys.

Glady Blezer, jej córka Loretta Young i Clark Gable spotykają się w apartamencie w Hollywood. Na wieść o ciąży Loretty Clark miał powiedzieć: „Myślałem, że wie, jak dbać o swoje sprawy. W końcu była już mężatką”. Ale jak doda Loretta opowiadając o tym trzydziestokilkuletniej Judy, we trójkę zgodzili się co do jednego: muszą milczeć i wszystko dokładnie zaplanować. Na szali leżały dwie kariery, ale tak naprawdę trzy życia, które miałyby się drastycznie zmienić, jeżeli prawda wyszłaby na jaw. Mimo początkowego zaskoczenia i wyżej wspomnianej reakcji, Clark był opiekuńczy wobec Loretty i nie opuścił jej, choć równie dobrze mógł odwrócić się i wyjść, zostawiając ją samą z jej kłopotem.

A jednak strach przed tym, że prawda wyjdzie na jaw, był tak silny, że Loretta unikała spotkań z Clarkiem. On natomiast zrobił to, co powinien – odszedł o Rii, niebawem zaś zatrudnił prawników, którzy mieli opracować plan rozwodu. Young była do tego stopnia spanikowana, że bała się nawet rozmów telefonicznych, które mogły być przecież podsłuchiwane. Mary Loos, która grała z Young w „Wyprawach krzyżowych”, wspomina niezapowiedzianą wizytę Gable’a na planie. Choć Loretta była przerażona, chemię między kochankami odczuwano na odległość. Owo przybycie jedynie podsyciło plotki. Ale Gable nie chciał być z boku, jak każdy zakochany mężczyzna pragnął zobaczyć ukochaną kobietę. Tym bardziej, że ta była brzemienną.

Po nakręceniu kolejnego filmu Loretta informuje wytwórnię, że potrzebuje spokoju i odpoczynku, udaje się w podróż. Ale zainteresowanie mediów nie ustaje. Clark pyta ją, co może zrobić, by jej pomóc. Young prosi, by i on wyjechał w podróż. Gable opuszcza Stany i wyprawia się do Afryki Południowej. I to podsyca plotki. Złośliwcy twierdzą, że nieobecność Loretty Young wywołana jest uszczerbkiem na urodzie, którego się niedawno nabawiła. Ale inni czują pismo nosem – najpoważniejsza plotka głosi, że aktorka spodziewa się nieślubnego dziecka. Mało tego, ojcem jest Clark Gable.

Wciąż wspierana przez matkę, Gladys Blezer, Loretta aranżuje wywiad, którego ma udzielić na wyłączność Dorothy Manners z magazynu „Photoplay”. Dziennikarka ta zawsze była wobec niej przychylna i spotkanie to ma utwierdzić ją w przekonaniu, a razem całe Hollywood, że Young jest poważnie chora. Zaangażowana zostaje zaufana pielęgniarka. Rozmowa z Manners ma trwać maksymalnie 20 minut. Opiekująca się Lorettą pielęgniarka ma czuwać natomiast nad tym, by przerwać rozmowę w każdym momencie, jeżeli zacznie schodzić na niebezpieczne tory.

Jednak jak rozmowa ta może być lekką, skoro Loretta Young jest w dziewiątym miesiącu ciąży? Okryta poduszkami od szyi w dół, czeka na rozmowę, która ma przesądzić o jej dalszym losie. Choć Oskar jest dopiero przed nią, to będzie rola życia w wykonaniu tej aktorki. Mimo tego, że przed Manners leżała ciężarna kobieta tuż przed porodem, dziennikarka uwierzyła w każde powiedziane jej słowo. Swój artykuł napisała niemal tak, jakby swoją batutą kierowały nią Young i jej matka. Hollywood miało poskromić swoje wzburzenie.

6 listopada 1935 roku o godzinie 8:15 rodzi się piękna, blondwłosa dziewczynka o jasnych oczach. Niebawem Gable otrzymuje telegram z informacją o szczęśliwych narodzinach pięknego, zdrowego dziecka płci żeńskiej. Drze kartkę na małe kawałki i wrzuca je do toalety. Ale to nie Loretta wysłała tę wiadomość. Babka Judy, Gladys, nigdy się do tego nie przyznała. Kim mogła być ta osoba?

(Visited 162 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>